Δεν με λυπάμαι πια...

Επέζησα στα πεδία μαχών των χαμένων ονείρων μου και πέρασα μέσα από τις φλόγες  των  ματαιώσεων μου.

Δεν με λυπάμαι πια. 

Γιατί ούτε καν
για  κάτι ηρωικό,
κατάφερα να προχωρήσω. 

... απλώς επέζησα. 

Ίσως, αυτό να  ήταν ό,τι πιο θριαμβευτικό έχω καταφέρει.

Ίσως, γιατί σημασία έχουν οι ήττες, για να  αρκεί έτσι να πεις την ιστορία τους. 

Η ζωή  σε  θριαμβεύει τότε. 
Όταν έχεις ματαιωθεί  και συνεχίζεις. 

© Στ. Θ.

Τα ποιήματα τα καταλαβαίνεις πολύ πιο μετά.

 "Τα ποιήματα τα καταλαβαίνεις πολύ πιο μετά" ...

Όταν έρχεται η στιγμή που σταματάς για να κοιτάξεις στη διασταύρωση τους δρόμους μπροστά σου. 

Όταν στέκεσαι στο σημείο μηδέν, ακριβώς εκεί που βασικά θα αποφασίσεις την πορεία. 

Ξέρεις ότι καμία επιλογή δεν έγινε μάταια στη ζωή. Καμία ! Ακόμα και αν παραμένεις μια ασήμαντη λεπτομέρεια στο σενάριο του σύμπαντος. 

Θα αποφασίσεις!

Τα ποιήματα λοιπόν τα νιώθεις τότε. Όταν  έρχεται η ώρα μηδέν. Τα ποιήματα τα καταλαβαίνεις εκεί. Στη μοναχική πορεία, γιατί έτσι είναι. Φέρνεις και θα συνεχίσεις να φέρνεις την ευθύνη αυτή.

Την ερμηνεία ενός ποιήματος που διάβασες ανυποψίαστος κάποτε. 

Και θα προχωρήσεις!  

 © Στ. Θ. 

Το άδειο κάδρο

Περπάτησες σε δρόμους πέτρινους,

με φόρεμα ραμμένο από αντοχή·

στα χέρια σου κρατούσες

ό,τι δεν άντεχε ο κόσμος να σηκώσει...

Το άδειο κάδρο.

© Στ. Θ.