Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Δεν μπορώ να σώσω τίποτα και κανέναν. Κανένα έρωτα ή ιδανικό.
Όλα χώμα, βροχή, πίσσα και λερωμένο ήθος.
Καμία πατρίδα. Καμία πατρίδα μέσα μου.
Σε κοιτώ στα μάτια και βλέπω βράχια σε μανιασμένα κύματα.
Δεν έχω ύμνους για καμία θεότητα και καμία υπεραξία.
Ούτε καν ο θάνατος εχει σημασία
Πόσο μάλλον ο έρωτας.
Άρα, όλα γνωστά.
Δεν έχω ερωτήσεις να σου κάνω. Δεν έχω καμία και για μένα.

[Δεν έχω !]


Σάββατο, 26 Μαΐου 2018

Υπάρχει ένα γυμνό σώμα που δεν έχει σάρκα φλέβες αίμα κόκκαλα ιστούς.
Είναι η ψυχή μας.
Χωρίς σημάδια αλλά γεμάτη πληγές και στάχτη από μια φωτιά που σιγοκαίει αιώνες υπόσχεσης.
Ζει σαν πεταλούδα για ένα περίεργο και ασήμαντο λόγο στο απέραντο  χτύπο του χρόνου.
Μια ζωή μόνο.

Έζησα πολλές γυναίκες μέσα μου σε αυτά τα κύτταρα που υπάρχω σ. αυτήν τη  σάρκα που άλλοτε ήταν όμορφη σαν ένα τρυφερό μπουμπούκι.
Και έζησα αυτές τις γυναίκες από καταβολής κόσμου, από γενιά σε γενιά σε κάθε πεπερασμένο μου .
Και άλλαζα μορφές.
Μια ψυχή σε τόσες αποχρώσεις γυναικών ...
Και ενώ σε περίμενα σκαρφιζόμουν πως να αποδράσω από αυτό.

[Στην Απόδραση του πεπρωμένου]
©Στ. Θ.

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2018


"Η μάχη με έναν ποιητή"

Είναι ένας ποιητής, που με καλεί
με κλειστά τα μάτια μου να ταξιδέψω,
σε κόσμους άγνωστους…
μεγάλους και μικρούς
και να περιπλανηθώ,
έχοντας μόνο για οδηγό
την πυξίδα της καρδιάς μου.

Ήρθα σε κόντρα, όμως μαζί του, στην αρχή!
Επίθεση με ονόμασε και Εισβολή.
Έγινε, τότε αυτός η Αστραπή και εγώ η Λάβα.
Ονομαστήκαμε εχθροί και αρχίσαμε
να κτυπάμε, δυνατά - σκληρά
με λόγια παγερά,
ο ένας το μυαλό του άλλου.

Μου είπε….. είσαι ένας πειρατής
που κάνεις εισβολή στον κόσμο τον δικό μου.
Μπαίνεις χωρίς όρια και με ενοχλείς,
χωρίς να ξέρεις τίποτα για μένα.!
Μα εγώ ….φώναξα με λυγμό
είμαι απλώς ένας ταξιδευτής!.
Είσαι άδικος και αλύπητα χτυπάς,
γιατί τον κόσμο σου μονάχα ήθελα να δω.

Τα χτυπήματα ήσαν δυνατά.
Η αστραπή και η λάβα
εξαντλήθηκαν και σταμάτησαν τη μάχη.
Τότε εκείνος έγινε πάλι ο ποιητής
και εγώ μεταμορφώθηκα σε κουτάβι,
γιατί… και ο ένας κατάλαβε καλά,
αλλά και ο άλλος επίσης….
ότι δεν ήτανε του άλλου ο εχθρός
και έτσι συμφωνήθηκε ειρήνη.

Τότε…. μου είπε πάλι ο ποιητής,
αν θέλεις τον κόσμο μου να γνωρίσεις,
κλείσε τα μάτια σου για να δεις
και ξεκίνα ταξίδι με τους χάρτες της ψυχής σου,
σε κόσμους μυστικούς και μαγικούς να οδηγηθείς.
Είναι εκεί! που ζουν τα συναισθήματα,
τα μόνα αληθινά που υπάρχουν
και μένα….. αν ακόμα θέλεις να με βρεις,
εκεί να με αναζητήσεις..!

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2018

Μυθοπλασία της εικόνας,
απόσταγμα μιας στιγμής μονολόγου.
Είσαι με όλους τους εταίρους του εαυτού σου.
Απούσα ιστορία.

Απούσα

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

Μεσοδιάστημα απουσίας. /
Μετάβαση στο χωροχρόνο/
Αδράνεια ουσίας /
Περίληψη του "υπάρχω"

Περιμένοντας ...


Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

Σε όλα μου τα ντυσίματα υπάρχει και μια άλλη αντανάκλασή μου.
Τόσες πολλές αποχρώσεις μέσα μου, 
Που άλλοτε σαν καταρράκτες, 
Άλλοτε σαν σύννεφα, 
Ίσως σαν ωκεανοί,
Μπορεί και σαν βράχος που κτυπιέται από άνεμο και κύμα 
Σαν μια μαργαρίτα που ξεπετάγεται στον καυτό ήλιο και τη νέκρα της ασφάλτου,
Που ουδείς μπορεί να την υπολογίσει 
Όλα, σαν ένα...ή σαν απόλυτη ισορροπία και αντίθεσή της 
Κατακλύζουν την ταυτότητα του "είμαι",
Σε ένα μονοσήμαντο "αυτή είναι!"

[Στ. Θ]

Πέμπτη, 29 Μαρτίου 2018

Και συζητούσε η νύχτα με το φεγγάρι.
Και έδεναν λέξεις και έλυναν φθόγγους.
Και για την αγκαλιά τη στοργική
Της μάνας
Την αδερφική
Της φιλίας χρόνων
Του έρωτα
Αχ του έρωτα.
Και συζητούσε η νύχτα με το φεγγάρι
Και έλυναν τα τσιριχτά συ'μφωνα
Χωρίς την απαλή νότα των φωνηέντων.
Και το άγγιγμα του θηρευτή
Που αναζητά το θύμα του,
αίμα να γευτεί
Και άκουγε η πέτρα που κρύωνε
Στο χώμα
Σταγόνες να πέφτουν υγρασίας
Σαν λεπτά δάκρυα από τη νύχτα.
Και να μυρίζει νυχτολούλουδο
Και να κοιμάται σαν βρέφος
Η γη.

Και εσύ και εγώ κοντά
Σαν μια ψυχή
Χωρίς να υπάρχει το
Αιώνιο άπειρο
Ανάμεσά μας.

Στ. Θ