Παρασκευή 6 Νοεμβρίου 2026

Ο Κλητήρας της Υπεραξίας

"Ο Κλητήρας της Υπεραξίας" 


Ο πιο δυνατός είναι αυτός που κρατά τα κλειδιά της Υπεραξίας.

Αυτός που ανοίγει την πόρτα!

Όλοι ξέρουν πόση αντοχή και γνώση έχει.

Η τέχνη της καπατσοσύνης του, λένε, 

ακόμα και οι ίδιες οι αποδείξεις 

ότι κινεί τα γρανάζια στο σύστημα. 


Είναι ανθεκτικός, πονηρός και σβέλτος 

όταν αλλάζουν οι συνθήκες

και ποτέ φτωχός δεν θα μείνει. 


Ο κλητήρας της υπεραξίας είναι δύναμη.

Περνώντας από ρόλους χαμηλούς, 

που υπηρετεί με

χαμογελαστά μάτια και στόμα κολακείες, 

να πρωταγωνιστεί.



 






Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2026

[Από τις Σημειώσεις σκέψεων: σημείο 1ο]

Η ευγένεια της σκέψης ξεκινά από το πρώτο άγγιγμα της μάνας μας.  Έτσι ξεκινά η αρετή. Η πρώτη επαφή μας μαζί της. 

Όμως, σε έναν κόσμο που το φινίρισμα  έχει περισσότερο άγγιγμα από το ίδιο του το πνεύμα, 

η ευγένεια πεθαίνει. 

Δεν είμαστε καν ευγενικοί με τον εαυτό μας. Μα τόσο πεινασμένοι, μα τόσο βιαστικοί να χωρέσουμε σε έναν κόσμο γεμάτο αντιφάσεις και επίδειξη.  Δεν υπάρχει χρόνος, χώρος, παύση στην φλυαρία.

Φουσκωμένοι μεγαλείο  στις  αδέξιες πράξεις μας, στις άδειες λέξεις μας που  ξεστομίζονται και αδειάζονται στον αβαθή  βόθρο της πεζότητας.

Πώς να φέρουμε την ευγένεια στο άγγιγμά μας άραγε;  

Πώς; .


[Από τις Σημειώσεις σκέψεων: σημείο 1ο]  

Στ. Θεοδοσίου 


©Στ. Θ.

Σάββατο 30 Μαΐου 2026

Δεν με λυπάμαι πια...

Επέζησα στα πεδία μαχών των χαμένων ονείρων μου και πέρασα μέσα από τις φλόγες  των  ματαιώσεων μου.

Δεν με λυπάμαι πια. 

Γιατί ούτε καν
για  κάτι ηρωικό,
κατάφερα να προχωρήσω. 

... απλώς επέζησα. 

Ίσως, αυτό να  ήταν ό,τι πιο θριαμβευτικό έχω καταφέρει.

Ίσως, γιατί σημασία έχουν οι ήττες, για να  αρκεί έτσι να πεις την ιστορία τους. 

Η ζωή  σε  θριαμβεύει τότε. 
Όταν έχεις ματαιωθεί  και συνεχίζεις. 

© Στ. Θ.

Τετάρτη 6 Μαΐου 2026

Τα ποιήματα τα καταλαβαίνεις πολύ πιο μετά.

 "Τα ποιήματα τα καταλαβαίνεις πολύ πιο μετά" ...

Όταν έρχεται η στιγμή που σταματάς για να κοιτάξεις στη διασταύρωση τους δρόμους μπροστά σου. 

Όταν στέκεσαι στο σημείο μηδέν, ακριβώς εκεί που βασικά θα αποφασίσεις την πορεία. 

Ξέρεις ότι καμία επιλογή δεν έγινε μάταια στη ζωή. Καμία ! 

Ακόμα και αν παραμένεις μια ασήμαντη λεπτομέρεια στο σενάριο του σύμπαντος. 

Θα αποφασίσεις!

Τα ποιήματα λοιπόν τα νιώθεις τότε. 

Όταν  έρχεται η ώρα μηδέν. Τα ποιήματα τα καταλαβαίνεις εκεί. 

Στη μοναχική πορεία, γιατί έτσι είναι. Φέρνεις και θα συνεχίσεις να φέρνεις την ευθύνη αυτή.

Την ερμηνεία ενός ποιήματος που διάβασες ανυποψίαστος κάποτε. 

Και θα προχωρήσεις!  

 © Στ. Θ. 

Τετάρτη 18 Φεβρουαρίου 2026

Το άδειο κάδρο

Περπάτησες σε δρόμους πέτρινους,

με φόρεμα ραμμένο από αντοχή·

στα χέρια σου κρατούσες

ό,τι δεν άντεχε ο κόσμος να σηκώσει...

Το άδειο κάδρο.

© Στ. Θ.




Πέμπτη 9 Οκτωβρίου 2025

Ένα κλείσιμο με [Τ] κεφαλαίο~

Θα με βρεις στη γωνία της οδού Ομήρου Ακαδημίας

να κοιτάω το πέρασμά μου,

να με διασχίζουν δρόμοι

και ιστορίες και στιγμές,

κυρίως στιγμές.

Κάποτε σου είπα ότι το συναπάντημα

θα διαρκέσει ένα λεπτό φευγαλέο

ελπίδας, αλλά δεν με πίστεψες.

Δεν πίστεψες ότι οι δρόμοι διασταυρώνονται

στην οδό της μοίρας μας, 

ή σε μια λεωφόρο αθηναϊκή γεμάτη

κεφαλαία νοήματα, επικεφαλίδες

σαν τίτλος ενός μυθιστορήματος.


Κάποτε οι λέξεις μου έκαιγαν τις φλέβες μου

και αυτές άνοιγαν και έρεαν ζωή, όχι πύον.

Τώρα οι λέξεις μου καθηλώνονται 

σαν μικρά εμφράγματα σε κάτι που αργοπεθαίνει

στο χρόνο, χωρίς επιστροφή του.


Θα με βρεις εκεί που σου είπα.

Στο πέρασμα από τη ματαιότητα των περασμάτων μου,

των δρόμων, που ενώ κάπου οδηγούν

δεν αφήνουν το ταξίδι να σταματήσει

να ξαποστάσω σε μια άφιξη,

γιατί υπάρχει αδιάκοπα μια αφετηρία όταν 

ακόμα οι παλμοί της καρδιάς χτυπούν μια συνέχεια 

που ψάχνει τον επίλογό της, ένα επιστέγασμα της ιστορίας, 

ένα κλείσιμο με [Τ] κεφαλαίο.



~Ένα κλείσιμο με [Τ] κεφαλαίο~



©Σταματίνα Θεοδοσίου

Παρασκευή 30 Μαΐου 2025

Εβδομαδιαίος απόηχος

Περίεργη εβδομάδα.

Γεμάτη μονοπάτια ήρεμα δίπλα σε γκρεμούς. 

Να την διασχίζω νομίζοντας ότι αγγίζω μετάξι, 

αλλά σε κοφτερή  λεπίδα να περπατώ.

Φίλοι κλαίνε, παιδιά φωνάζουν στους δρόμους,

μια ελπίδα πεινά για στοργή. 

Να φοβάμαι, να λυπάμαι, να βιάζομαι να φύγει. 


©Στ. Θ.