Τρίτη, 26 Δεκεμβρίου 2017

Είδα μια θάλασσα και ένα δελφίνι
και η βροχή χρυσή να πέφτει σαν τα άστρα να θέλουν να γίνουν γη δική μας.
Ειδα ένα δέντρο να ζει με ρίζες στα σπλάχνα ενός βράχου,
γεμάτο φωλιές ξεχασμένες από περασμένες αγάπες .
Είδα έναν κεραυνό και ένα γεράκι να φωλιάζουν και αυτά σε αυτό.
Τόση δύναμη σε τόση ηρεμία .
Τόση αρμονία σε τέτοια αγωνία να ζήσουν όλα μέσα μας .
Νερό και χώμα στη γη μας.

Αρμονία

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

Ένα κορίτσι λέει στο τρυγόνι

"Σε αγαπώ γιατί είσαι η ψυχή μου".  

Και εκεί, φώλιασε το Απέραντο.



[Η φωλιά]

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Συνάντησα πολλούς ανθρώπους
που στα μάτια τους έτρεχαν χιλιόμετρα μοναξιάς
Και καθώς έπεφτε, κάθε φορά,
μια νότα νύχτας,
εκείνοι γίνονταν σκιές.
Λησμονιές

Εύκολα ματαιώνεται η προσδοκία
σε μια τέτοια μελωδία.
Εύκολα γίνεσαι μαζί τους
πέτρα, άμμος, κύμα,
Ένα κουκούλι ενοχής
Ένα μυστικό, μια συνωμοσία.
Μια τέτοια νύχτα...

Μια τέτοια νύχτα, όλα
είναι πλέον αλήθεια


[το κουκούλι της νύχτας] 

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

Ζωντας σε πολεις σκιες,
εκει που πεφτει ο δακρυσμενος λογος ενος αγνωστου Θεου.
Γιατι ειμαστε εμείς Σκιες που ανταμωνουμε κορμια
αλλα οχι αγαπες.
Και η αληθεια παντα να στεκει μακρια  μας.
Ενα τελειο πλασμα η μοιρα μας.

Τρίτη, 5 Σεπτεμβρίου 2017

 [Κούραση]

Χλωμό το  αίμα μου,
δύσκολα να αναπνεύσει
στην ανάπαυλα μιας μόνο στιγμής
χωρίς το άρωμα, χωρίς τη φρεσκάδα
ενός φιλιού αιώνιου.

Σέρνεται η κούραση μέσα μου,
με σκέψεις που δεν θέλουν να βγουν.
Κύτταρα χρόνων, μιλούν στην ψυχή μου
ψιθυρίζουν σαν  να ‘ναι ιερό μυστικό….
                                       
                                         Συνέχισε!!


©Σταματίνα Θεοδοσίου

Κυριακή, 13 Αυγούστου 2017

[Αγάπη στο Χάος]

Και όταν τελειώσει το καλοκαίρι, έρχεται ενα άλλο και μετά πολλά άλλα καλοκαίρια.
Και έτσι, οι στιγμές μας γεμάτο πάθος, χαρά, έρωτα, λύπη νοσταλγία και στη σιωπή του δειλινού,
γίνονται βότσαλα.
Πολύχρωμα βότσαλα που λαμπιριζουν στο φως του ήλιου μας και στα ασημένια αγγίγματα του φεγγαριου μας

Και έτσι η ζωή μας γίνεται μια σταγόνα στο απέραντο ωκεανό του Σύμπαντος.
Μια τεράστια αγάπη στο Χάος.



©Στ. Θ. 2017


Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

Έχω τόσα να σου πω
Αλλά η φωνή ξεψυχά.
Χάνεται η δύναμη της στο λαρύγγι
Κόμπος οι λέξεις για να σου πω
Ότι αγάπη μου και μίσος μου
Δεν είναι παρά η ζωή μου

Κάποτε ενα αγόρι με κοιτούσε
σαν  πυρωμένο φεγγάρι
Να φεύγω μακριά του
Ούτε εκείνο μπορούσε να
μου πεί
"Αγάπη μου και μίσος μου
δεν ειναι παρά η ζωή μου".

Αγάπη μου και μίσος μου
Η ζωή μου.

©Στ. Θ. 2017