Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Νύχτες...νύχτες .... νύχτες
τις μετρώ ακόμα και με ήλιο σκληρό
Νύχτες που μένουν σε σιωπή
νύχτες με καλό scotch και πάγο
έτσι, να γλυκάνει το σπίρτο της γεύσης του.
Νύχτες με σένα.
Νύχτες χωρίς εσένα, αλλά δίπλα μου
χωμένος στη σκιά στον τοίχο
χορεύεις τα μπλουζ; δεν σε ρώτησα ποτέ.
Νύχτες με Φεγγάρι, νύχτες με μουσική
απο ένα μπαράκι μικρό
γεμάτο κορμιά στριμωγμένα.
Νύχτες που βάδισα ξυπόλητη
στο φιλί σου.
Νύχτες με τσαλακωμένα σεντόνια
με σκισμένα γράμματα.
Νύχτες χωρίς έλεος
....μοναξιάς που φέρνει η πολυκοσμία,
ο συνωστισμός γνωριμιών
άκυρων, άκαιρων, άγευστων.

Νύχτες.....

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Ένας συγκλονιστικός έρωτας δεν μπορεί να γίνει ποτέ φιλία.
Νομοτελειακά γίνεται ο Γκρεμός σου.


Πτώση!~


Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

Και αν.....

Είτε με ήλιο, είτε με σελήνη
Είτε με φίλο, είτε με εχθρό
πορεύομαι
σε δρόμους γεμάτο κόσμους
μοναχικούς, πολύβοους, σκονισμένους
νοσταλγικούς ή μελλοντικούς
και με ό,τι αποσκευή....
άδεια ή γεμάτη φλυαρία και αφηγήσεις,
με όποιο κουράγιο ή σπάσιμο της αντοχής
με έρωτα ή πένθος,
....ίσως και με ένα φιλί ενός παιδιού
Αυτοί οι δρόμοι, με οδηγούν στο ίδιον προορισμό,

στη φωλιά της καρδιά μου, σαν πεπρωμένο.

Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

Δυαδικότητα και Υπόσταση.

Διαίρεση
Πρόσθεση
Αφαίρεση

Ποιο πρόσωπο έχει η Ψυχή;
Αγαπώ το μισοσκόταδο/
να αντανακλάται πάνω μου, έτσι που να φαίνεται η ένταση στο φωτισμό χωρίς δόξα/
λίγο πριν κοιμηθεί η ανάσα του στο σώμα μου/
έχει μια συνεσταλμένη ύπαρξη και μυστήριο/
Ναι, μυστήριο, γιατί το απογύμνωνα είναι χωρίς ουσία..../
ποτέ δεν είχε ουσία για μένα η δόξα του!/
Έχει όμως, μια δειλή εξομολόγηση η αγάπη του.

 [Μισοσκόταδο]

Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Νύχτες  νωθρες, νύχτες κουρασμένες...
Διψώ. Το στόμα μου στεγνώνει, αφυδατωμένες λέξεις γράφω.
Και όμως ολο βρέχει πίσω απο τις κόγχες των ματιών μου
Ακούω μια μουσική ...μια ροκ μπαλάντα
Μυρίζει γιασεμί παντού
Οι στίχοι μιλούν
Εσύ πάντα σωπαίνεις.
Δυο αγρίμια σε μια ερημιά
Δυο σκιές φυλακισμένες

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Υπάρχουν κάποιες φορές, που σκέφτομαι ότι οι άνθρωποι είμαστε καμωμένοι από φωτιά και πίσσα.
Ατσάλι η σάρκα μας, ένα πλοίο που επιπλέει στους ανέμους της ζωής.
Άλλες πάλι, σκέφτομαι  ότι το αίμα κόκκινο έγινε γιατί φιληθήκαμε νεογνά  από νεράιδες ντυμένες παπαρούνες και ότι είμαστε σαν και αυτές κόκκινες υπάρξεις απλωμένες σε αγρούς απέραντους, όπου  τα βράχια φυτρώνουν ανάμεσά μας σαν κάστρα με πολεμίστρες.
Προτιμώ, τη φωτιά και την πίσσα να'μαι καμωμένη
Κόρη Ηφαίστου γεννημένη.
Αλλά και έτσι πονάει η ζωή. Χτυπάει σκληρά η ματαίωση
Και αυτό το ατσάλι...
ματώνει εξίσου αίμα κόκκινο όπως της παπαρούνας το άγγιγμα.

Ποιος νόμισε ότι η φωτιά στις φλέβες δεν ματώνει;
όταν χύνεται λάβα σε πεδιάδες γεμάτο πέτρες και παπαρούνες.
Φωτιά και πίσσα, άτρωτοι και μόνοι.
Ή παπαρούνες σε κάμπους  Άγνοιας, εύθραυστοι σε βράχους κάστρα και πολεμίστρες.