Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

Να χωθώ μέχρι την καρωτίδα στα ποιήματα /
Nα κολυμπήσω σε φλόγες που δεν καίνε/
μέχρι οι στίχοι να γίνουν αίμα μου/
τι λες θα σώσω αυτήν την αγάπη;
Και αυτές οι απολήξεις των νεύρων μου /
σακιά με πέτρες και καρφιά/
βάδισμα  σαν κατάδικος /
να σέρνω την κατάρα να μην αγαπιέμαι/

Έτσι να χωθώ στις φλόγες σου/
στάχτη όλα ναι, σκόρπισέ την /

Να γεμίσουν όλα από μαύρη σελήνη
Άγγιγμα.
Να γεμίσουν ανάσες τα στήθη μας/
Άπλωσε τα λόγια σου σεντόνι/
πάνω μου και σκέπασέ με/
κάνει τόσο κρύο εδώ στο σκοτάδι/

Να γεμίσουν τα κύτταρά μου/
Να πλημμυρίσω από σένα/
Τι λες θα σώσω αυτήν την αγάπη;
Λένε, ότι την πούλησες σε ακριβά σαλόνια/
και έλεγες να γίνω για σένα Γυναίκα/Πόρνη/Κόρη/Πόλεμος
πόσους ρόλους ντύθηκα και να ντυθώ ακόμα…
Τι λες θα σώσω αυτήν την αγάπη;

Άθλιες φιγούρες να περιγελούν /
τη φτώχεια μου και τα γυμνά μου λόγια/
Άλλοι πάλι με οίκτο να με κοιτούν/
έτσι αμόλυντη να τριγυρνώ σ’  έναν κόσμο
ένοχο.
Ένοχη η αθωότητα δεν το ήξερα/
και οι απολήξεις των νεύρων μου
σακιά με πέτρες και καρφιά/
Τι λες θα σωθεί αυτή η αγάπη;


1 σχόλιο: